جشنهاي نامبرده جشنهايي ملي هستند كه نمي توان آن را به قوم و يا مذهب خاصي نسبت داد؛ چرا كه با تاريخ ايران آغاز شده اند و جزئي از شناسنامه همه ايرانيان هستند اگر چه اين جشنها در آيين زرتشت با پاره اي مسائل مذهبي آميخته شده؛ اما هرگز ماهیت ملي آن به مذهبي تغيير نيافته است و نبايد چنين شود چرا كه حتي تاريخ پيدايش برخي از آنها به پيش از دوران ظهور آيين زرتشت هم مي رسد.

 در واقع با نسبت دادن اين جشنها به گروهي خاص ساير ايرانيان از اين آيين ها محروم مي شوند و اين نتيجه اي جز تهي شدن و خلاء هويتي براي فرد ايراني نخواهد داشت. در چند ساله اخير جشنهاي غربي همچون ولنتاين، هالوين،Tanks giving يا شكر گذاري و ... آنچنان جاي خود را ميان جوانان باز كرده است كه گويي با اين مراسم بزرگ شده اند. در يك دبيرستان دخترانه در يكي ازشهرهاي كشور می دیدم که چگونه دانش آموزان برای ولنتاین اشتیاق نشان می دادند به گونه ای که حتی برای نوروز هم چنین جنب و جوشی در انها ندیده بودم. تهیه هدیه و تبریک ولنتاین حتی به آموزگاران! در حالي كه حتي يك نفر از آنها نام مهرگان و یا مناسبتهای دیگر به گوششان نخورده بود. غافل از این که خودمان هم هم روزهايي براي مهرورزي و ابراز عشق داریم اما فراموششان کرده ایم.

 آیین کهن ایران متعلق به همه ایرانیان است فارغ از مذهب یا قومیت انها . بكوشيم تا با بزرگداشت ميراثمان از اين خود فروشي فرهنگي كه به دامان جوانان افتاده است پيشگيري كنيم.