| تبليغات | X |
و چه لذت دارد
آسمان ابری
لحظه وحشی باد
زلف آشفته نخل
و چکاوک بر بام.
باد می غرد
ابر می نالد
و زمین عطش مادر خود را دارد
عطش قطره آب.
آسمان اما نه!
همه منت شده است
تیره گشته همه آن آبی و بخشندگی اش
و کلامی به لب خشک زمین می ماسد :
التماس! التماس! التماس!
شاعر : پریسا
